شرح حال

وبلاگ شخصی

راستش دلم نمیاد به این راحتیا از بلاگفا بگذرم.

انگار صفحه ای از زندگیه من اینجاست که دیگه هیچ جایی پیدا نمیشه. بعد از چند ماه مصرف دارو تمرکزم خیلی بهتر شده ولی هنوزم به همون شدت سابق به نبودن فکر میکنم. انگار حتی فکر کردن بهش آرومم میکنه‌‌! چند هفته ایه که دیگه با انسان های مرتبط با تروما هام سعی کردم مهربانانه تر حداقل تو ذهن خودم برخورد کنم. این روش خیلی نسبت به متنفر بودن بهتره ولی به قول چت جی پی تی باید تعادل رو حفظ کنم.

درگیر آدما نشدن و اینکه تو ذهنت همشون رو بتونی کودکان معصومی ببینی که صرفا تو جلد و جسم بزرگ تری قرار گرفتن خیلی نظرتو حتی نسبت به بدترین هاشون تغییر میده. یعنی هیچ اقدامی از طرفشون نمیتونه تو رو بلرزونه و رعد برق بخوری!

پ.ن : بزرگ ترین بخش باقی مونده از خودشناسیم اینه که راهی پیدا کنم تا بتونم کمتر به خودم سخت بگیرم تو هر بعدی از زندگی. اینجوری قطعا ساده تر میشه تو این جهان دووم آورد و ادامه داد...

B L O G F A . C O M